Een introductie in het maatschappelijke klimaat

In recent jaren is de Spaanse politiek flink opgeschud door de komst van nieuwe spelers, waaronder Vox, een partij die sinds 2013 aan de slag gaat en met zijn conservatieve visie op de wereld een brede wrijving veroorzaakt. Voor veel mensen is het niet duidelijk wat deze politieke organisatie precies doet en hoe hij in het Spaanse landschap past. In dit artikel proberen we uit te leggen wie Vox precies is, waar hij vandaan komt en wat zijn doelen zijn.

De oprichting van Vox

Vox werd op 9 december 2013 door Santiago Abascal https://voxcasinoofficial.nl/ met een kleine groep vrienden en medestanders opgericht. Het was eerst een rechtse extremistische beweging die als tegenhanger wilde dienen voor de traditionele conservatieve partijen in Spanje, maar die zich langzamerhand ontwikkelde tot een volwaardige politieke organisatie.

De naam „Vox“ is het Latijnse woord voor „stem“. In dit verband kan men Vox zien als een roep naar de samenleving om hun stem te laten horen en betrokken te zijn bij de beslissingen die hun land raken. Deze symboliek lijkt dus zeer vanzelfsprekend, maar het is juist deze benadering waardoor er zoveel kritiek op wordt geuit: een overvleugeling van emotie en subjectiviteit in plaats van een objectief, feitelijk debat.

Politieke doelen en strategie

Vox roept zichzelf uit tot de voornaamste opponent voor het progressieve denken dat sinds het einde van de Franco-dictatuur de Spaanse politiek domineert. Deze partij wil de waarden die in Spanje aanwezig zijn, zoals geloof en gezin, terug op de rails zetten en daarmee een ’nieuwe orde‘ realiseren. In feite zou deze partij dus voor meer ontkennendheid van democratische idealen als vrijspraak van mening en vrijheid van meningsuiting pleiten.

De strategie van Vox bestaat voornamelijk uit het opsporen en mobiliseren van de gevoelens die mensen bij hun kijk op de politiek hebben. Het is een partij met sterke emoties, maar zonder concrete en feitelijke beleidsopties om Spanje verder te helpen.

Mediaondersteuning

Naast zijn rol als politieke partij functioneert Vox ook als mediaorganisatie: hij publiceert online nieuws en heeft een eigen tv-zender. De inhoud van deze organisaties wordt niet gescheiden gehouden en sluit nauw aan bij de ideologie die voortdurend door alle mogelijke kanalen verspreid wordt.

Deze rol als mediaorganisatie is heel dubbelzinnig omdat er op een manier gefungeerd wordt tussen openbaar maken van feiten en verhulde agenda’s. Dit zou dus tot problemen voor de vrijheid van meningsuiting leiden: het publiek is niet meer in staat om te onderscheiden waar informatie betrouwbaar of minder juist overgeleverd wordt.

Splitsingen binnen Vox

Het is interessant opgemerkt dat er ook een aantal splitsingen zijn ontstaan met de oprichters van de partij. Dit maakt het duidelijk dat niet iedereen binnen Vox dezelfde mening heeft of ze ziet als haar doel om een nieuw soort Spaanse samenleving te realiseren.

De meest vooraanstaande splitseringsbewegingen worden gedaan door Santiago Abascal, de leider van de partij. Hij wil in het bijzonder stappen zetten richting een strengere houding tegenover immigratie en integratie van vreemdelingen met bepaalde achtergronden.

Kritiek op Vox

Vox is sinds zijn oprichting omringd door controverses. De kritiek die er steeds meer over wordt geuit richt zich zowel op de ideologie als op het handelsmerk ‚Vox‘. Een van de belangrijkste critieken houdt in dat de partij te extremistisch is en te veel in plaats van democratische principes het fascisme aanspoort.

Benoemingen naar historische figuren

Zo heeft men Abascal meerdere malen vergeleken met José Antonio Primo de Rivera, stichter van de Spaanse Falange, een fascistische groepering. Zijn kritiek op immigranten is zeer controversieel en roept bij zijn tegenstanders weerklank.

Inhoudelijke kritiek

Ook wordt er door de huidige media vaak gewezen op het gegeven dat Vox onderscheid maakt tussen zittende Spaanse burgers en buitenlanders met migrantenachtergrond. Dit betreft niet alleen de stigmatisering van ’niet-Spaanse‘ bevolkingsgroepen, maar ook de ideologische tegenstelling die er is ontstaan.

Ondanks deze kritieken maakt het steeds duidelijker dat Vox met zijn hoge electorale resultaten de rol gaat spelen van een politieke kracht in Spanje. Aanvankelijk waren dit kleine percentages, maar omdat hij sindsdien aansloot bij de regerende coalitie kan men stellen dat er voor hem voldoende kansen zijn om verdere invloed uit te oefenen.

Een discussie over gelijkheid en ongelijkheid

Men vraagt zich nu ook af of dit zal leiden tot meer ongelijkheid in Spanje. Voor de meest kritische aanhangers van Vox is deze vrees niet verre van waarheid, want men voorspelt dat hun ideologie mensen zal scheiden naar sociale status en woonplaats.

Conclusie

In dit artikel zijn een aantal belangrijke punten overzichtelijk uitgelegd om de lezer in staat te stellen zich een meer complete beeld van het Spaanse politieke landschap met het oog op vooral Vox, maar ook alle andere partijen en hun doelen.